Το άρθρο, είναι βασισμένο στην μελέτη της διαΝΕΟσις, εστιάζει στο οικονομικό και θεσμικό κόστος της μη συμμόρφωσης της Ελλάδας με τις ευρωπαϊκές οδηγίες για τα αστικά λύματα.
Ο «λογαριασμός» της συμμόρφωσης: Το συνολικό κόστος των προβλεπόμενων δράσεων ανέρχεται σε περίπου 2,815 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 2,74 δισ. ευρώ προέρχονται από χρηματοδότηση ΕΣΠΑ και μόλις 74,7 εκατ. ευρώ από εθνικούς πόρους.
Πρόστιμα λόγω καθυστερήσεων: Από το 2014 και έπειτα, η Ελλάδα έχει καταβάλει πάνω από 184 εκατ. ευρώ σε πρόστιμα για παραβιάσεις περιβαλλοντικών κανόνων της ΕΕ σχετικές με τη διαχείριση αποβλήτων και αστικών λυμάτων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι οι έξι οικισμοί της Ανατολικής Αττικής, όπου η παράβαση εντοπίστηκε το 2007 αλλά η συμμόρφωση επιτεύχθηκε μόλις το 2015, με αποτέλεσμα πρόστιμο 10 εκατ. ευρώ και επιπλέον 3,64 εκατ. ευρώ ανά εξάμηνο καθυστέρησης.
Η τρέχουσα κατάσταση: Συνολικά 228 οικισμοί εξακολουθούν να μην βρίσκονται σε πλήρη συμμόρφωση, ενώ το ποσοστό συμμόρφωσης ανήλθε σε περίπου 53% το 2023, έναντι 44% το 2020. Ενθαρρυντικό, ωστόσο, είναι ότι το 60% των μη συμμορφούμενων οικισμών έχει ήδη ενταχθεί σε χρηματοδοτικά προγράμματα με ώριμες μελέτες και αδειοδοτήσεις.
Νέες ευρωπαϊκές απαιτήσεις: Η αναθεώρηση της σχετικής Οδηγίας αυστηροποιεί τα πρότυπα, επιβάλλοντας τριτοβάθμια επεξεργασία έως το 2045 και εισάγοντας τεταρτοβάθμια επεξεργασία για μικρορύπους — μια πρόσθετη πρόκληση για τη χώρα.
Τεχνικά κενά και τουρισμός: Εντοπίζονται αστοχίες σε μεγάλο ποσοστό εγκαταστάσεων (εισροή θαλασσινού νερού, βλάβες σε αγωγούς, διάβρωση εξοπλισμού), ενώ ο τουρισμός επιδεινώνει εποχικά το πρόβλημα σε μικρούς οικισμούς. Η επαναχρησιμοποίηση λυμάτων και ιλύος παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη, όπως και στο πρώτο άρθρο.
Η καθυστέρηση στη συμμόρφωση δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά και οικονομική επιβάρυνση που κοστίζει ακριβά σε πρόστιμα και χαμένες χρηματοδοτήσεις.












